Geschiedenis van Colonia Güell en de fabriek
De ontwikkeling van Colonia Güell begon in 1890 op initiatief van zakenman Eusebi Güell op zijn landgoed Can Soler de la Torre, gelegen in de gemeente Santa Coloma de Cervelló, de huidige regio Baix Llobregat.
De belangstelling om weg te komen van de bestaande sociale conflicten in de stad betekende dat de nieuwe industrie werd beschouwd binnen het raamwerk van een industriële kolonie; waarbij de arbeiderswoningen naast de fabriek, geïntegreerd in hetzelfde pand, een geheel vormen stedelijk centrum met een eigen persoonlijkheid en waarbij hun sociale en economische leven onder toezicht staat van het bedrijf.
Industriële koloniën werden opgevat als sociaal-economische organisaties met als hoofddoel industriële productie. De fabriek nam het grootste deel van de tijd van de mannen en vrouwen van de kolonie in beslag en voor hen was het de garantie van een vast salaris in tijden van economische onzekerheid.
In tegenstelling tot de overgrote meerderheid van de industriële koloniën in Catalonië streefde Eusebi Güell naar sociale verbeteringen voor de arbeiders en paste hij zijn status als beschermheer van de cultuur toe. Om deze reden voorzag hij Colonia Güell van culturele en religieuze faciliteiten en verwerkte de modernistische trend in nieuwbouw, opdracht geven tot projecten van verschillende architecten en in het bijzonder Antoni Gaudí voor de bouw van de kerk.
Colonia Güell in de 20e eeuw
Door de jaren heen De vakbondsbeweging en de eisen van de arbeiders bereikten de kolonie. Aan het begin van de Burgeroorlog De fabriek werd gecollectiviseerd en beheerd door de arbeiders. Toen het conflict eenmaal voorbij was, werd het gerestaureerd en verkocht de familie Güell het in 1945 aan de familie Bertrand i Serra. Gedurende de daaropvolgende jaren zette de kolonie de industriële productie voort en behield ze de persoonlijkheid van het stadscentrum, verschillend van de stad Santa Coloma de Cervelló. Deze laatste bleef in bevolking groeien en overtrof die van de kolonie in de jaren zestig.
Colonia Güell bleef buiten de exorbitante stedelijke groei van de jaren zestig en zeventig en bleef een bijna compact pand met industriële productie als prioritair doel. In het kader van de crisis in de textielsector in 60 stopte de fabriek met haar activiteiten, wat een grote sociale impact had in de Kolonie. In de daaropvolgende jaren werd het pand verkocht: de fabriek in gedeelten aan diverse bedrijven, de woningen aan de bewoners en de omliggende voorzieningen en de grond aan publieke instellingen.
Bron van cultureel belang
In 1990 werd het Colonia Güell-complex uitgeroepen Bron van cultureel belang– Historisch complex, waarin de bescherming van de meest relevante gebouwen en de algemene kenmerken van het gebouw worden vastgelegd.
In de jaren vanaf de eeuwwisseling tot de 2002e eeuw begon het herstel van de fabrieksgebouwen, de kerk, de oude coöperatie en het Joan Güell-plein, evenals de verbetering van de omliggende dennenbossen. In XNUMX, ter gelegenheid van het Gaudí-jaar, werd de nieuwe parkeerplaats voor bezoekers gebouwd en werd de organisatie van de bezoekersservice voor de Colonia Güell geïmplementeerd.
Geschiedenis van de Gaudí-crypte
Eusebi Güell gaf Gaudí carte blanche voor de bouw van de Colonia Güell-kerk. Hij stelde geen grenzen: noch in het budget, noch in het soort werk, noch in de deadline.
In 1898 gaf Eusebi Güell de architect Antoni Gaudí de opdracht om te ontwerpen project van een kerk voor Colonia Güell. In de daaropvolgende jaren voerde Gaudí verschillende voorstudies uit die culmineerden in een model van de kerk, geïnstalleerd in zijn eigen werkplaats op dezelfde heuvel waar het gebouw zou verrijzen.
In 1908 begon de bouw van de tempel. Het ambitieuze project dat een kerk voorzag met twee beuken, onder en boven, met daarbovenop verschillende zijtorens en een centrale koepel van 40 meter hoog, zou onvoltooid zijn. In 1914 lieten de kinderen van Eusebi Güell Gaudí weten dat ze de lopende werken niet langer zouden financieren en dat hij het project moest staken. In november van het volgende jaar zegende de bisschop van Barcelona het onderste schip, het enige dat ooit werd gebouwd, een feit dat ertoe zou leiden dat de kerk in de volksmond een crypte werd genoemd.
Ondanks dat ze nog niet voltooid is, vertegenwoordigt de kerk een hoogtepunt in Gaudí's werk door, voor het eerst, op een unitaire manier vrijwel al zijn architectonische innovaties op te nemen.
Werelderfgoed en duurzaamheid
De crypte werd verklaard Werelderfgoed door UNESCO in juli 2005 en in 2013 werd het het eerste monument met deze erkenning dat de erkenning kreeg Biosfeercertificering voor het duurzame beheer van zijn diensten, een titel die is vernieuwd om aan te sluiten bij de 17 Sustainable Development Goals van de Verenigde Naties. In 2018, samenvallend met het Europees Jaar van het Cultureel Erfgoed, werd het bekroond als Beste bestemming voor duurzaam cultureel toerisme door het European Cultural Tourism Network en de Prijs voor de duurzaamheid van cultureel, natuurlijk erfgoed en tradities van het duurzame toerisme van Barcelona.